माझी किंमत..

ससूनच डेड हाऊस,सडलेल्या,भाजलेल्या,काही किडे पडलेल्या..हात-पाय..मुंडके तुटलेल्या.. आणि घाणेरडा उग्र वास येणार्या डेडबॅाडीज् .

शनिवारवाड्याजवळच सुर्या बर्न हॅास्पिटल..तिथले पहायलासुद्धा भिती वाटेल असे भाजलेले आणि विद्रुप दिसणारे ,त्यांच्यात बोलायला आणि विव्हळायलासुद्धा त्राण नसल्याने निपचित पडून राहिलेले , घोंगावणार्या माशाही हुसकाऊन लाउन शकत नाहीं इतके अशक्त झालेले पेशन्ट्स्,,त्यांचे अगतिक आणि असहाय्य असे खुणावणारे डोळे....

वारज्याच सिप्ला सेंटर,तिथले अखेरच्या घटका मोजत असलेले कॅन्सरचे पेशन्स्ट् , काहींचे तोंड सडलेले..हसण्या खेळण्याच्या वयात ब्रेन कॅन्सर झालेली लहान मुले.. food bypass करण्यासाठी नाका-तोंडात नळ्या टाकल्यामुळे दुर्दैवाने जे पाण्याची चवही घेऊ शकत नाहीं असे पेशंट्स्.

आणि कधीकधी तासन् तास स्मशानात बसून पाहिलेल्या सगळे गेल्यावर एकट्याच जळणार्या मयती..तिथे हंबरडा फोडणारे लोक.. हे सगळ खुप कमी वयात पाहिल्यामुळे मला खर्या अर्थाने आयुष्याची किंमत कळू लागलिये.......स्वतःच्या आणि दुसर्याच्यापण.